wtorek, 27 czerwca 2017

Gorszy Dzień-STETER (Wstęp)

Informacje wstępne :


Kochani witam w moim nowym FF z Teen Wolfa! :)

Przede wszystkim jest to STETER, którego w polskim fandomie bardzo brakuję. Osobiście uwielbiam czytać o tej dwójce razem.
To opowiadanie nieco różni się od Harpii, bo będzie w nim więcej opisów emocji czy przemyśleń bohaterów.
Chciałam jak najlepiej to przedstawić, ale nie wiem czy mi się udało... nastrój będzie różny: od angstu do fluffu. Trochę cierpkiego humoru i gierek słownych.


***
Akcja zaczyna się w okolicach 3 sezonu, kiedy stado alf przybywa do Beacon Hills.
Peter nie jest ulubieńcem nikogo i wcale nie taki beztroski jak każdy myśli.

Stiles jest człowiekiem i czuję się przytłoczony życiem i tym, że coś ciągle od nowa próbuje go zabić. Każdego dnia jest pomocny, wesoły i sarkastyczny jak tylko się da... problemy zaczynają się gdy zostaję sam w pustym domu.


OSTRZEŻENIA!

W ff mogą pojawić się opisy:

- Stanów depresyjnych i lękowych,
- Ataków paniki ,
-Kłótni,
- Przemocy,
- relacji M/M

 Różnica wieku między bohaterami (chociaż nie tak duża jak w serialu)
*Stiles-18 lat      *Peter-30 lat

wtorek, 20 czerwca 2017

I save light in my heart for us-ZIALL cz.3







Niall:

Odseparowanie od całego świata jest cholernie trudne, nie wolno mi mieć telefonu ani dostępu do Internetu. Raz dziennie mogę zadzwonić do bliskich, ale w zasadzie nie mam do kogo. Louis dał mi swój numer, ale oczywiście ja jak to ja, gdzieś go zapodziałem. Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że nie mam jak zapytać o Zayna. Wariuję od tego bardziej, a to źle wpływa na pozbawiony używek organizm. Jeszcze nigdy chęć zagłuszenia czymś emocji nie była tak silna jak teraz.

Nie radzę sobie z cały czas obecnym strachem, o to czy mój chłopak… nawet nie wiem czy jeszcze mogę tak o nim myśleć? W każdej sekundzie towarzyszy mi ten uścisk, jakby ktoś mnie dusił. Nie jestem w stanie wziąć pełnego oddechu. Gdybym tylko mógł wiedzieć, co dzieję się z Zaynem reszta byłaby nieważna.

Terapia pomaga, a Styles naprawdę umie słuchać i podejść każdego pacjenta tak, że ten nawet nie orientuje się, że zaczyna się zwierzać. Mamy sesję indywidualną raz dziennie, każde z nas jest przydzielone do jednego z pięciu pracujących psychologów, a rano i po południu zajęcia grupowe. Te o dziesiątej najczęściej prowadzą na zmianę doktor Mark i Anthony, a popołudniowe Harry, Elizabeth i Angela. Podoba mi się to, że można zwracać się do nich po imieniu, bo przez to czuję się swobodniej.

Jednak moim osobistym terapeutą jest Styles i to jednocześnie jest dobre, ponieważ zna ogólnie całą sytuację od Louisa, ale też i złe, bo nikt tak jak on nie potrafi czytać między wierszami.

***

Otwieram oczy i przez chwilę patrzę się w sufit, zastanawiając się gdzie do cholery jestem, ale tak szybko jak mój mózg całkowicie się budzi, odpowiedzi same wskakują na właściwe miejsca.

- Pobudka. - Mówi spokojnym, opanowanym głosem jedna z recepcjonistek, a głos zniekształcony przez niewielki interkom brzmi sztucznie i zimno. Prawie tak jakby nie była żywym człowiekiem tylko robotem. Może faktycznie trochę tak jest, bo po dwudziestu latach pracy z narkomanami i alkoholikami, też pewnie wpadłbym w pewnego rodzaju rutynę. Myślę, że kiedyś musiała mieć uczucia czy nawet poczucie pewnego rodzaju misji, pracując w takim miejscu, ale czas i zmęczenie zrobiły swoje. W pewien sposób mogę utożsamiać się z tą bezimienną i bezuczuciową kobietą, bo tak jak ona poszedłem za powołaniem… chciałem leczyć i pomagać innym, a sam skończyłem w zamkniętej klinice.

- Horan, żyjesz? - Pyta mój współlokator Jerard.

- Tak. - Wzdycham i z cichym jękiem zwlekam się z łóżka, bo skutki odstawienia amfetaminy i różnych jej pochodnych nie są przyjemne. Zjazd jest okropny i wiem, że gdybym zobaczył przed sobą jakiekolwiek drugi, byłbym gotowy dla nich przejść po rozżarzonych węglach.

- Nadal tak źle? - On doskonale wie jak ja się czuję, bo jest tutaj drugi raz. Czterdziestoletni właściciel dobrze prosperującej firmy posypał się po tym, jak żona zażądała rozwodu, a gdyby nie interwencja jego dzieci prawdopodobnie do tej pory zaćpałby się na śmierć. Poszedł o krok dalej niż ja i sięgnął po kokainę, a z tego jest jeszcze ciężej się wygrzebać.

- Jestem w pełni świadomy wszystkiego, co zrobiłem i nie mogę zająć myśli pracą… tak, bycie sam na sam ze swoimi myślami to dla mnie najgorsze, co mogło się zdarzyć.

- W takim razie czas na śniadanie, młody. - Stwierdza starszy - Jedzenie powinno na chwilę odwrócić twoją uwagę.

- Nie jestem zbytnio-

- Nawet nie chcę słyszeć o tym, że znowu nie jesteś głodny. Jeszcze brakuje Ci do kompletu zaburzeń odżywiana. Chcesz jeszcze kiedyś spotkać tego swojego chłopaka, tak?

- Uhm…

- To zapieprzaj do stołówki i zjedz przynajmniej dwie kanapki.- stanowczy ton Jerarda to coś nowego - Jesteś tak samo uparty jak mój najmłodszy syn, on ma dopiero dwanaście lat, aż się boję, co będzie później. - Nerwowo poprawia lekko powyciągany dres i kontynuuje - Chcę widzieć jak idzie do liceum i wychodzi na pierwszą randkę. Przeprowadzić z nim te wszystkie krępujące rozmowy i pożyczać samochód. Pomagać w wyborze uczelni i zatańczyć na jego weselu i jakiś pieprzony nałóg więcej mi w tym nie przeszkodzi.

- Gdy tak na to spojrzeć to ma dużo sensu. Tylko że ja nawet nie wiem, czy Zayn jeszcze ze mną zechce porozmawiać. Nie mam pojęcia jak on się czuję! Może nadal jest w śpiączce, albo obudził się i mnie nie pamięta… Jest jeszcze ten cały Louis i jestem przekonany, że ten cały Tomlinson jest dla niego lepszym wyborem niż ja byłem kiedykolwiek.

- Nie wiesz tego, a nawet jeśli… jesteś jeszcze tak młody, że zdążysz sobie ułożyć życie. Znajdziesz kogoś, kto będzie równie ważny. Nie mówię, iż poczucie winy całkiem odejdzie, co jakiś czas będziesz łapał dołek psychiczny. Jesteś lekarzem, tak?

- Bez specjalizacji…

- Czyli tak. - Wskazuje palcem na mnie i mówi dalej. - To tak jak infekcja… przychodzi niewiadomo skąd i męczy cię jakiś czas, ale prędzej czy później przechodzi, a ty wracasz do normalnego rytmu.

- Mówił ci ktoś, że byłby z ciebie całkiem niezły terapeuta. Myślę, że minąłeś się z powołaniem.

- Tak… prawdopodobnie spełnianie oczekiwań innych nigdy nie wychodzi nam na dobre, bo gdyby nie narzeczona, wybrałbym studia pedagogiczne i uczyłbym dzieci w podstawówce. Byłbym o wiele biedniejszy, ale jednocześnie o wiele szczęśliwszy.

***

Śniadanie jest zawsze takie samo, bo do wyboru mamy zestaw kanapek, płatki z mlekiem lub chudą jajecznicę. Niektórzy pacjenci na to narzekają, ale mi w zupełności wystarcza, bo i tak zupełnie nie skupiam się na tym, co jem. Cały czas mam wrażenie, że kolejny kęs nie przejdzie przez moje ściśnięte gardło.

- Proszę o uwagę! - świergota Styles, stając na środku stołówki.- Dzisiaj dzień odwiedzin, więc prawie wszystkie popołudniowe sesje zostają odwołane, abyście mogli spotkać się z bliskimi. - Tutaj jego spojrzenie skupia się na mnie i nie potrafię za cholerę rozczytać, co ono oznacza.

Przecież mnie nie ma kto odwiedzać, a to znaczy, że moja terapia powinna być normalnie o szesnastej i może właśnie to znaczył ten jego zaniepokojony wzrok. Przecież to nie tak, że nagle pojawi się tutaj tabun moich przyjaciół, skoro jedyni, jakich mam, nie mają pojęcia o moim uzależnieniu, a mój partner nawet gdyby jakimś cudem już wyzdrowiał, to wolałby się całkowicie odciąć od kogoś, kto go zniszczył.

Dlatego nieznacznie kiwam głową do psychologa i wracam do powolnego przeżuwania mojej skromnej kanapki, ale niedane mi jest długo cieszyć się spokojem, bo najbardziej wścibski i dociekliwy terapeuta w całej Anglii materializuje się kilka sekund później przy małym stoliku. Siada na niewygodnym krzesełku pomiędzy mną a Jerardem, a jego długie nogi uderzają w blat, co musi odrobinę boleć, bo z pomiędzy jego warg ucieka krótki syk i ciche przekleństwo.

- Niall… twoja sesja odbywa się normalnie, ale mam pewną niespodziankę. - Od razu przed moimi oczami pojawia się Zayn, ale szybko odganiam te przypływ nadziei, bo to po prostu za szybko, nawet jak dla mnie, ale jednocześnie w pewien sposób chciałbym móc pozwolić mu na powiedzenie tego wszystkiego wprost. Ciekawe czy nienawidzi mnie równie mocno, co ja sam siebie? Nie potrafię nawet spojrzeć na własne odbicie. To takie stereotypowe i oklepane, ale naprawdę czuję mdłości za każdym razem, kiedy w jakiejś powierzchni odbijają się moje niebieskie oczy, bo widać w nich zmęczenie, ból i rezygnację. Nie sadzę, żebym miał prawo czuć cokolwiek, skoro to ja jestem odpowiedzialny za wszystko, co się z nami stało… za to, że Zayn chciał popełnić samobójstwo.

Przygryzam wargę, mocno. Styles uważnie obserwuje każdy mój gest, ale nie umiem odwrócić się od niego i pozwalam, by czytał ze mnie jak z otwartej księgi, co oczywiście wiem, że robi, nawet jeśli pozornie wygląda na niewinnego, niezainteresowanego gówniarza.

- Mam się bać? - Pytam, kiedy on nie dodaje nic więcej, jedynie uważnie skanując emocje pojawiające się na mojej twarzy wraz z kolejnymi nieprzyjemnymi uczuciami kłębiącymi się w moim poranionym i skołowanym umyśle.

- Absolutnie nie. - Uśmiecha się krzywo tak, że tylko jeden dołeczek pojawia się w policzku, a następnie poklepuje mnie po ramieniu. - Dobrze wiedzieć, że tym razem moja praca nie idzie na marne - Mruga do mojego kolegi. - Rozumiem, że twoje dzieci dzisiaj znowu pojawią się na świetlicy w komplecie? - Pyta wyraźnie zainteresowany.

- Tak… cała dwunastaka.

- Przepraszam, ale ILE?! - Piszczę i wcale się tego nie wstydzę.

- Uhm… Dwójka z pierwszego związku mojej żony. Piątka wspólnych i kolejna piątka adoptowanych, gdy moja siostra zmarła na raka. Cały mój świat. Jak skończysz swoją sesję, to możesz do nas zejść… mówiłem im o tobie trochę i myślę, że bardzo chętnie Cię poznają.

- Tak? - Prycham nieprzyjemnie. - Jako kogo? Największego frajera na ziemi, czy dziecko specjalnej troski?

- Niall…- Mówi cicho Harry.

- Jako mojego nieco wrednego i sarkastycznego przyjaciela. - To uderza we mnie, bo zawsze, od samego przedszkola, byłem tym pogodnym, zawsze uśmiechniętym. Niall słoneczko Horan. Jak widać już nic nie zostało z dawnego mnie, bo kiedyś nie potrafiłem zrozumieć sarkazmu, który Zayn kochał czasami nawet za bardzo i przysięgałem, że w życiu nie będę potrafił opanować tej trudnej sztuki. Wystarczyło całkowicie mnie zdeptać i zniszczyć, żebym sam nie potrafił żyć bez cierpkich i szorstkich odpowiedzi.

- Okay… - Poddaję się. - I sorki, ale nie czuję się najlepiej.

- Jeszcze. - Mówi pewnie Jared.

- Jeszcze. - Potwierdza Styles, który bardzo uważnie przysłuchuje się naszej wymianie zdań.

 Ich wiara we mnie jest nieco przesadzona i zdecydowanie nieuzasadniona, ale mimo to nadal miła i sprawia, że chociaż odrobinę nadziei sączy się do mojego szybko bijącego serca. Może moje życie nie jest jeszcze całkowicie skończone?



Louis:

Niepokoi mnie brak odzewu od Nialla i to do tego stopnia, że codziennie wieczorem wydzwaniam do Harry’ego, aby upewnić się, że blondyn nie narobił żadnych głupot. Po tym jak wczoraj przerwałem mu romantyczny wieczór z partnerem, odrobinę się wściekł i zaproponował, żebym przyjechał w dzień odwiedzin i sam ocenił kondycje przyjaciela, skoro nie potrafię zaufać mu, kiedy mówi, że powoli, ale idą do przodu.

Wkurzam się, bo nie może mi powiedzieć nic więcej, skoro nie jestem nikim z rodziny, ani Horan nie upoważnił mnie do tych informacji.

 Zayn lada dzień ma wyjść ze szpitala i usilnie próbuję przekonać go do zamieszkana ze mną, ale on coraz więcej pyta o Nialla, a ja nie umiem mu nic sensownego powiedzieć. Tylko tyle, że jest w ośrodku zamkniętym na terapii, i że ma mój numer telefonu. Malik bezskutecznie zasypywał go wiadomościami i dopiero jak uświadomiłem go, że jego chłopak nie może mieć telefonu, przestał i zaczął w zamian sztyletować mnie wzrokiem. Tak jak teraz…

- Wymyśl coś. - Warczy. - Ja nadal jestem lekko skołowany i nie sądzę, żebym wytrzymał spotkanie z nim bez wspominania tego, co zrobił. Nie chcę go bardziej dołować, Louis. - Wzdycham i kiwam głową, dając znak, że wiem, o co mu chodzi. - To wciąż cholernie boli… - Śmieje się, ale nie ma w tym nawet krzty wesołości. - Nawet nie wiem, co bardziej: to, że zgwałcił mnie pod wpływem prochów, czy to, że nie ufał mi na tyle, żeby powiedzieć mi o tym, że jest dręczony.

- Zayn… nie chcę w żaden sposób go bronić, wiesz… może się wstydził? To najczęstszy powód milczenia wśród ofiar przemocy.

- Przez cholerny rok! - Woła zduszonym głosem Mulat, kręcąc głową - Pieprzone dwanaście miesięcy znosił coś takiego…

- Skąd ty?

- Pielęgniarki to całkiem niezły nośnik informacji. - Mówi, przewracając oczami. Ostrożnie siadam na łóżku, ale tak żeby go nie dotykać, bo nadal źle na to reaguje. - Chcę jednocześnie walnąć go w twarz i wrzeszczeć przez to, że nic nie powiedział i przytulić go tak, żeby na chwilę zapomniał o tym całym gównie. Problem w tym, że obie te rzeczy wymagają dotyku, a ja nadal wzdrygam się, gdy ktokolwiek znajduję się w mojej przestrzeni osobistej. Boję się jak zareaguję na niego, bo oczywiście wiem, że nie chciał tego… To narkotyk całkowicie spaczył mu sposób postrzegania, ale jednak cały czas mam to wszystko przed oczami. - Wzdrygam się, bo słyszałem tę historię nie od brata, ale od Nialla.

- Zayn… on mi powiedział to, co pamięta. Nie jest tego wiele. Myślę, że był przerażony perspektywą twojego odejścia od niego.

- Możesz mi opowiedzieć o tym, co się działo, kiedy byłem nieprzytomny. - waham się, bo to naprawdę dużo: wyznania Nialla i oskarżenie profesora znalezienie innych ofiar tego skurwiela i skierowanie sprawy do sądu. - Proszę? Może na początku mnie to na chwilę rozwali z powrotem… zamieniając w smarkającą kupkę nieszczęścia, ale potrzebuję wiedzieć, żeby ruszyć do przodu.

Patrzę na niego przez kilka sekund i analizuję, czy naprawdę powinienem to zrobić. Jednak stwierdzam, że Zayn brzmi na tyle pewnego siebie, że chyba nie mam powodu, by odmawiać mu prawdy. Powoli zaczynam mówić, ale początkowo wszystko wydobywa się ze mnie pojedynczymi słowami, albo rwanymi, krótkimi zdaniami. Trochę jak streszczenie bezstronnego reportera, który tylko obserwował z boku skutki wypadku, ale nie znał osobiście ofiar. Jednak z każdą mijaną minutą moja opowieść się rozrasta, a głos staję się mniej monotonny. Gdy docieram do tej części gdzie Niall żegnał się z nim przed tym, jak zawiozłem go do kliniki, Zayn przestaje się kontrolować i jego ciche pociąganie nosem zmienia się w pełen bólu płacz. Chwyta mnie za rękę z taka siłą, że mam wrażenie, że zaraz połamie mi palce. Jednak kontynuuje: streszczam zarzuty postawione profesorowi i reszcie stażystów. Brunet nadal się trzęsie, gdy milknę, a ja chciałbym jakoś mu pomóc, ale wszystkie moje doświadczenia z pocieszania innych opierają się głównie na kontakcie fizycznym… Nie jestem pewien czy przytulenie go to dobry pomysł… Jednak on decyduje za mnie i przyciąga bliżej do siebie. Wstrzymuję oddech, ale on nie odskakuję od razu, więc pozwalam sobie na bardzo ostrożne zaciśnięcie rąk na jego ramionach i kreślenie niewielkich kółek palcami.

- Powoli, młody… jakoś to rozpracujemy. Nigdzie się nie wybieram.

- Boję się, bo nigdy nie byłem wystarczający… dla nikogo. Czułem się jakbym miał jakiś defekt, skoro człowiek, którego uważałem za ojca, od tak mnie zostawił i całkowicie urwał kontakt… Potem matka, aż w końcu trafiłem na Nialla i w końcu myślałem, że jest ktoś, kto chce mnie takiego, jaki jestem.

- Tak jest, Zayn… on jest zraniony. Wręcz zrujnowany, ale jedyne, o czym mógł myśleć i mówić, byłeś ty. Cały czas. Miał kompletnie gdzieś to, co się z nim stanie. To było nawet nieco przerażające.

- Moja matka też brała i ona… Louis. Nie sądziłem, że będę musiał jeszcze raz przez to przechodzić.

- Wiem… widziałem dokumenty. Studiowałem prawo przez pięć lat. Umiem dostać się do pewnych informacji.

- Boję się, że nie dam rady po raz drugi się poskładać… teraz jestem jak jakieś puzzle i to dezorientujące, jak pozornie nieznacząca zmiana zapachu, czy głośniejszy dźwięk sprawiają, że wpadam w panikę.

- Zayn… zawsze to z Tobą zostanie. Na pewno nie w takim stopniu, ale to będzie wymagało pracy i czasu. Będziesz podskakiwał na hałas, czy budził się z koszmarów.

- Tylko jak mam pomóc jemu się pozbierać, skoro sam jestem w rozsypce? On nie ma tutaj nikogo innego… jest już tam dwa tygodnie i pewnie nie ma pojęcia, co ze mną. Chciałbym do niego pojechać.

- Za...

- Daj mi dokończyć! - Irytuje się. - Chciałbym pojechać, ale wiem, że na razie to niemożliwe. Dlatego ty pojedziesz tam za mnie… w końcu, od czego ma się starszych braci, prawda? - Mówi i to pierwszy tak wyraźny sygnał akceptacji naszego pokrewieństwa.

- Prawda… młody. - Śmieję się cicho z niego, a on też krótko chichocze, ale urywa jakby sam zaskoczony tym dźwiękiem. Patrzy na mnie z szeroko otwartymi oczami. - Będzie z tobą dobrze… Superman Louis tu jest i cię przypilnuję.

piątek, 16 czerwca 2017

Wina przypadku/Lirry- Epilog




Louis:


To, co wczoraj wydawało mi się zajebistym pomysłem, dzisiaj już wzbudzało we mnie dużo wątpliwości. Zerknąłem na Zayna, który miał jakiś taki niewielki, lekko kpiarski uśmieszek na ustach. To ma być wspierający chłopak?! Wredna, złośliwa menda… Tak, tak, oczywiście i tak go kocham, ale to nie zmienia faktu, że miło by było usłyszeć jakieś słowa wsparcia.

Opcje były dwie.

Pierwsza: Mój plan wypalił, a Harry i Liam spędzili bardzo miłe chwile we dwóch. Prezenty ode mnie zostały w pełni wykorzystane, a oni przez kolejne dni będą dziwnie chodzić.

Druga: Wszystko się zjebało, żaden nic nie powiedział i spędzili te kilkadziesiąt godzin na planowaniu mojej bardzo bolesnej śmierci.


Harry:


Wreszcie wszystko zaczęło się układać i nie wierzę, że to zasługa zwariowanego pomysłu Tomlinsona. Te kilkanaście godzin po tym, jak już postanowiliśmy spróbować być razem i zobaczyć, co z tego wyniknie, spowodowało, że nie miałem najmniejszej ochoty opuszczać spokojnej, przytulnej garderoby. Na zewnątrz czekało normalne życie, nasze zobowiązania, ukrywanie się i cholera wie co jeszcze.

- Mógłbym zostać tu jeszcze jakiś czas. - Mruknąłem prosto w szyję Payne'a. Leżeliśmy na kanapie… chociaż ja praktyczne na nim. Od jakiegoś czasu milczeliśmy, a on bawił się moimi lokami. - Chociaż, tęsknię za świeżym powietrzem…

- Damy radę, Hazz. Chłopaki wiedzą, a reszta świata nie jest ważna. - Na chwilę się zawiesił - No może powinniśmy poinformować nasze rodziny, ale to za jakiś czas.

- Myślę, że u mnie nie będą bardzo zaskoczeni i w jakikolwiek sposób temu przeciwni. - Uniosłem wzrok na niego - A twoi rodzice?

- Tata ma jakiegoś kumpla, który ma męża, czasami nas odwiedzają i nigdy nawet nie skrzywił się, kiedy podczas oglądania meczu czy grilla, obejmowali się, czy czasami nawet całowali. Gorzej z mamą, ale nie martw się na zapas. Póki co jestem zajebiście szczęśliwy i nie chcę sobie tego psuć zastanawianiem się, co to będzie.



Liam:


Tommo w końcu nas uwolnił, ale oczywiście pojawił się z obstawą. Zayn podążał za nim niczym pies obronny i patrzył na nas ostrzegawczo, jakby chciał powiedzieć: Nie waż się mieć pretensji, chciał dobrze.

Dlatego tylko pokręciłem głową i uśmiechnąłem się do obu uspokajająco.

- Plan wypalił? - Zapytał nieco nerwowo Lou. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Styles uwiesił się na mojej szyi i delikatnie pocałował. - Czyli tak. - Zaśmiał się już rozluźniony.

- Jednak czasem zdarza ci się mieć dobre pomysły, Tomlinson. - Powiedziałem, starając się przytrzymać ręce tego lokowanego idioty, bo miział mnie nimi po brzuchu, a to sprawiało, że miałem ochotę zrobić coś, czego raczej nie wypadało robić przy kumplach.



Zayn:

Zadowolony Louis to mój ulubiony Louis. 

Na szczęście jego plan się udał, a ta dwójka nawet mu podziękowała… więc teraz chłopak zmienił mi się w skaczącą, szczęśliwą kulkę radości. Nigdy nie znudzi mi się patrzenie na niego, czy słuchanie jego śmiechu.

- Zaynie, o czym tak rozmyślasz? - Praktycznie wskoczył mi na kolana.

- Hmm?

- Odpłynąłeś gdzieś, a ja nie lubię, jak się mnie ignoruje. - Sapnął nadąsany i ze złośliwym śmiechem przejechał dłonią po moich starannie ułożonych włosach. Diabeł w ludzkiej skórze!

- Lou!

- Co? Przecież dzisiaj siedzimy tylko w hotelu z chłopakami i opijamy ich zejście się… nie musisz się tak napinać i tak wyglądasz zajebiście. W sumie, to chyba dla mnie jeszcze nigdy nie wyglądałeś źle… ale, ale, odbiegamy od tematu. Nie o tym miało być, bo jak się wezmę za wymienianie twoich zalet, to skończy się jak zawsze i znowu będziemy spóźnieni, a Niall będzie rzucał do nas seksualnymi aluzjami.

- Ta… musimy go jakoś ogarnąć. Chociaż może teraz będziemy mieć trochę spokoju i będzie więcej dręczył Liama i Harry’ego? - Louis uśmiechnął się szeroko i nieco szaleńczo. Trochę tak jak kapelusznik z bajki o Alicji…

- Tomlinson, coś ty znowu wymyślił?!



Niall:

Kolejna para obok mnie… 

Zajebiście się cieszę, że są szczęśliwi, ale oni i Zouis prawdopodobnie w krótkim czasie doprowadzą do mojego załamania nerwowego.

Dwie, obrzydliwie idealnie dobrane pary i ja - wieczny singiel, to nie może się dobrze skończyć.

Siedzieliśmy już drugą godzinę w moim pokoju, wlewając w siebie kolejne piwa. No może tylko Liam trochę się ograniczał.

- Cisza! - zawołał Louis, a my spojrzeliśmy na niego ciekawie, bo pijany, lekko chwiejący się na nogach Tomlinson, wygłaszający mowy to całkiem niezła rozrywka.

- Co tam, Tommo?

- Skoro z tymi dwoma osłami poszło mi tak dobrze to… teraz czas na Nialla! - Że co kurwa?!

- O nie, nie, nie! - Poplułem się przez niego.

- Tak, tak, tak! - Zaśmiał się Malik, a ja zmierzyłem go zabójczym wzrokiem. Nie muszą mi nikogo szukać, bo ja mam kogoś na oku, tylko że ona cały czas udaje, że mnie nawet nie zauważa…

- Harry? - Zapytał słodkim głosem Tomlinson i już po samym jego tonie wiedziałem, że zrzuci jakąś bombę.

- Uhm?

- To kiedy przyjeżdża Gemma? Bo jest mi niezbędna do mojego planu… - Na chwilę mnie zatkało.

- Nienawidzę cię! - Warknął Styles.

- Kocham cię, Tommo! - Wrzasnąłem w tym samym czasie i to tak, że prawdopodobnie słyszało mnie pół hotelu.